از 12 انگشت نکبتی‌اش

چیزی از لای شکاف دیدم که همه تنم یخ کرد. پشت دیوار هیچی نبود. یعنی بود اما شبیه هیچی بود. زمین خیلی بزرگی کنده بودند، شاید اندازه زمین فوتبال. خیلی گود و ترسناک بود. انگار دریاچه یا حتی دریایی بود که خالی‌اش کرده بودند. معلوم نبود سعید برای چی من را آنجا برد. سرم گیج می‌رفت. اینجا کجاست؟ چرا این‌قدر گوده؟ این چاله است، چاله. برای چیه؟ برای پی ساختمون. هرچی گودتر باشه، ساختمون محکم‌تر می‌شه. روح ما هم همین طوریه. هرچی حفره‌اش گنده‌تر باشه، محکم‌تر و قوی‌تر می‌شیم.